De marathon experience!

marathon olymHet was zover… D-day oftewel do-or-die-day, of misschien nog beter dagmarathon-day (ha, die laatste moest natuurlijk, jammer dat ik hier niet eerder op kwam)… 18 oktober 2015, de dag van de Amsterdam Marathon was eindelijk hier!!! Al die weken van zweten, opletten, schrijven, uitzoeken, lezen, mezelf goed voeden, zo gezond mogelijk leven, eigen angsten aangaan, afspraken even on hold zetten, proberen niet alleen maar over hardlopen te praten en ook het afwachten hoe dit alles mij zou vergaan. Met momenten van onzekerheid, zoals: Of die vermoeidheid wel normaal was. Of een blessure me misschien toch niet in de weg zou gaan staan. Of ik wel het juiste deed aangezien ik erg slank werd (dank voor de anorexia vergelijkingen jongens, lol). Of mijn lijf wel normaal zou gaan functioneren tijdens het rennen. Of die tapering weken niet net iets te lui waren. Of ik niet vals heb gespeeld om op bepaalde momenten krachttraining of hockey te doen. Of ik niet heb vals gespeeld door voor lange trainingen wit brood te eten met jam, is in algemene zin niet zo heel healthy namelijk. AHHHH… Hoe kun je jezelf plagen. Dit denken is allemaal dikke onzin natuurlijk. Wel helaas dingen die de laatste dagen door mijn hoofd schoten. Oh en het viel me trouwens ook op dat juist in de laatste weken ik steeds meer las over mensen die door blessures niet in staat waren om de marathon te gaan rennen… Goh. Fijn… Dit riep trouwens ook het gevoel op wat ik had toen ik een tiener was: ‘wat als ik nu iets kneus, dan hoef ik hem niet te rennen…’. Ha. Allemaal niet gebeurd. Ik had zelfs de avond ervoor heerlijk geslapen. De dag zelf goed kunnen ontbijten. Mijn spulletjes klaar gelegd. Ik mag heel eerlijk bekennen, bijna alles liep gesmeerd. Wat ideaal, SCORE!!!

Ik werd samen met mijn zusje door mijn ouders en zus opgehaald. Mijn zus kwam die ochtend zelfs uit Nijmegen en mocht dus zelfs eerder opstaan dan ik. Ze had haar camera mee, helemaal uitgestippeld waar ze mij zouden gaan aanmoedigen en bedacht hoe we het beste bij de start konden komen. Chill!! Vanaf de P+R Amsterdam Arena met de tram richting het Olympisch stadion. Hier begon het al een beetje echt te worden. Meerdere hardlopers in de tram. Mooi contrast met de overgebleven ADE bezoekers. Hutje mutje met z’n allen richting de start. Daar aangekomen mijn nummer opgespeld, jas uit gedaan, running bag op mijn rug en op naar de startvakken! Dag allemaal en tot straks!

marathon 1Een echt tof moment was dat wanneer je het Olympisch stadion binnen liep mensen al aan het klappen waren. Ik weet zeker dat dit niet specifiek voor mij was, maar ik pak hem gewoon zo op. Je krijgt op dat moment een soort van olympisch gevoel over je heen, zo gaaf! Op naar het startvak. Ik raakte in gesprek met een dame die al een paar marathons had gelopen. Nu had ze alleen een probleempje, haar sok was gescheurd… Ze was er nog redelijk relaxed onder (woonde trouwens bij het Vondelpark, dus kon nieuwe sokken gaan halen). Als zij al niet gespannen was, dan was er dus al helemaal geen reden voor mij om gespannen te zijn. Bij mij was er namelijk gelukkig niets vreemds. Een paar minuten wachten, wat echt een eeuwigheid leek op dat moment, nadat het startshot was gegaan. De muziek stond luid, de mannen om me heen werden onrustig en waren de laatste warming-up bewegingen aan het doen. We begonnen langzaam naar de start te bewegen. Wanneer ik de start passeerde kwam het gevoel van trots over me heen met de gedachte ‘Ik ben gewoon een marathon aan het lopen, holy f*’. Excuse le mot, maar dat besef was echt zo gaaf!

marathon de startIk heb het eerste stuk vooral mogen genieten van de route. Eerst door het Vondelpark en daarna onder het Rijksmuseum door. Dit is voor mij Amsterdam op zijn mooist een ook een beetje waarom ik de marathon van Amsterdam had gekozen naast de start en finish in het Olympisch stadion. Ook de hoeveelheid mensen die ons hier al aanmoedigde vond ik verbazingwekkend. Ik noem het trouwens ‘ons’, want het levert toch een soort van groepsgevoel op. Misschien gedeelde smart, maar we doen het toch maar even met z’n allen! Een hele hoop ‘gekken’ bij elkaar die op een vrije zondag meer dan 42 kilometer willen lopen. Ach…

De eerste kilometers gingen heerlijk. Ik was niet echt op mezelf aan het letten, maar meer met de flow mee aan het gaan. Heerlijk ontspannen en mijn ogen uit aan het kijken. Wachtend op wanneer en waar ik mijn geliefden zou gaan zien. De eerste keer was dit na een kilometer of 12. Daar stonden ze dan, zo leuk! Ik hard aan het zwaaien, aangezien het best druk was en ik ze aandachtig zag kijken op zoek naar mij. Lief! Met hierdoor een glimlach op mijn gezicht op naar het tweede gedeelte van de route.

Het stuk langs de Amstel. Ik moest denken aan een dame waarmee ik tijdens het Buiten adem sportfestival had gesproken. Die zo blij was dat ze de halve marathon van Amsterdam had gelopen, want dat rechte stuk meldde ze ‘pfftt lijkt me zo saai’. Ik was wel benieuwd of ik dat ook zo zou vinden. Ik kon echter haar gevoel niet delen en vond het eigenlijk wel ontspannen. Lekker langs het water. Niet al te moeilijk, alleen maar rechtdoor. Hier kon ik ook herinneringen ophalen van de periode dat ik samen met mijn Roeipoezen over de Amstel roeide voor een wedstrijd. En rennend langs het marathon halverwegerestaurant Klein Kalfje dacht ik aan de heerlijke lunch die ik daar had gehad tijdens een dagje sloepje varen. Mooie herinneringen. Tijdens het ophalen van herinneringen zag ik daar ineens mijn neef Koen staan samen met zijn vriendin Lydwien. Totaal niet verwacht en blij verrast! Ook een kilometer of 3 verder stond ineens mijn collegaatje Yvonne, welke een stukje met me mee rende om even te kletsen. Lachen! Deze momenten gaven me namelijk een nog sterkere drive om krachtig door te gaan lopen.

Na een kilometer of 21 merkte ik dat ik iets langzamer ging rennen. De mensen om me heen haalde me steeds wat vaker in. Maar goed er waren ook al de eerste hardlopers die langs de route aan het wandelen en strekken waren. Tja, je bent dan al bijna 2 uur achter elkaar aan het sporten… Ik nam me voor om te blijven genieten. Er kwamen mensen met leuk bedrukte t-shirts voorbij en besloot om dan maar naar mensen te gaan kijken. Pas op de 25 kilometer zou ik een gelletje nemen en misschien hielp dat wel met weer even een boost te krijgen. Ha, er was rond dit punt ook iemand die op een tekstbord had gezet ‘Smile if you’re not wearing panties’. Dit leidt heerlijk af, dank u wel meneer! Mijn gedachten plaatste ik naar de 32 kilometer. Het gelletje werkte wel redelijk, maar ik had iets anders nodig. De 32 kilometer, daar had ik op getraind, wist ik dat ik ging halen en maakte me rustig. Ondanks dat ik wel al wat ongemakken merkte. Het was eigenlijk wel een beetje koud en die bovenbenen werden steeds meer gespannen. Mijn familie leidde me gelukkig af rond de 26 kilometer. Ik wist alleen dat ik op de vraag van mijn vader naar hoe het ging niet kon zeggen dat het nog ontspannen was. Ik kon gelukkig toch niet echt antwoorden, het was te druk. Ondertussen zei ik telkens tegen mezelf iets in de trant van joh dit is niet nieuw je kan dit. Goede strategie, alleen niet meer na de 32 kilometer…

Ik geloofde in mijn training en wist zeker dat ik de marathon uit zou gaan lopen. Ik voelde me alleen een beetje goedgelovig door mee te gaan in wat mensen tegen mij zeiden ‘die laatste 10 kilometer loop je op karakter‘. Ik had dit namelijk opgepakt als dat ik op een soort van magische wijze door de mensen om me heen, de stad en de aanmoedigingen het ook op een oké tempo zou gaan lopen… Nou, mooi niet dus. Mensen vertellen je trouwens dit soort verhalen niet. Althans, ik heb ze in ieder geval niet gehoord. Die laatste 10 kilometer waren voor mij echt afzien. Die beenspieren, voornamelijk mijn quadriceps en bovenaan mijn kuitspieren, werden steeds meer gespannen. Ik zag op dit stuk ook beren van mannen gepijnigd wandelen, hun beenspieren aan het rekken en te vechten voor elke stap. Mijn strategie was op dit moment om met mezelf in onderhandeling te gaan door telkens te zeggen ‘kijken of je nog een kilometer verder kunt rennen…‘. Op een gegeven moment had ik besloten om even een korte wandeling te doen om die spieren wat minder te belasten, maar dat had eigenlijk ook geen zin. Het deed net zoveel zeer. Dan maar rennen. Nou rennen… verder strompelen zou ik het meer noemen. Ondertussen was ik vergeten dat er nog een aantal mensen naar mij kwamen kijken. Op mijn diepste punten stonden ze dan ook. Perfecte timing! Rond de 34 kilometerpunt mijn lieve bestuursgenootje Tanja met haar vriend Dennis. Zij vonden mij er nog kalm uitzien, ondanks dat ze al wisten dat ik wat langzamer ging. Zij hadden me namelijk gevolgd via de app. Rond het 36 kilometer punt zag ik mijn ouders eerst. Ik wilde ze niet bezorgd maken, dus ging weer een beetje aanzetten. vanes 2Langs mijn zussen en vriend maakte ik er nog wat mooie theatrale bewegingen bij, om het een beetje luchtig te houden. Zij zagen echt wel dat ik aan het afzien was. Maar moedigde me desalniettemin to the max aan! Had dit echt nodig, dank! Rond het 37 kilometer punt viel mijn telefoon ook nog eens uit. Oké… dan maar even geen muziek. Focus op de laatste 5 kilometer. Vechten, afleiden, focussen op de grappige groep fransen voor me, lezen van teksten van een soort van aanmoedigingsteam en tegen mezelf zeggen ‘dit is eenmalig, je mag lijden’ bracht me naar de finish. De laatste 500 meter! De hoek om met het Olympisch stadion in zicht. Zo, zo, zo, zo, zo, zo, zooooooo blij om hier weer te zijn! Rennend door de poort de mooie rode baan op. marathon finishDit is je moment dacht ik. Ik zette nog even aan om het gevoel te hebben dat ik er alles uit gehaald had. De finish over. Euforie! Met tranen natuurlijk op dat moment en een lichte hyperventilatie aanval. Het kwam ineens allemaal naar boven. Wat een beleving die marathon! Wanneer ik weer kon ademen gaf ik een high five aan de eerste wildvreemde die ik zag. Gaf ik de mannen die mij de medaille uitreikte een dikke knuffel. En ging ik op zoek naar mijn geliefden.

Het was natuurlijk even zoeken aangezien mijn telefoon het niet meer deed. Handig. Ook aangezien mijn benen niet meer wilde bewegen. Een tip voor een volgend keer (denk meer aan een halve marathon, no worries): in ieder geval 1 nummer opschrijven van de mensen die je komen ophalen. Maar zoals verwacht en met een beetje strompelen over het terrein had ik ze gevonden. Eindelijk een moment om mijn belevingen te vertellen aan de mensen waarvan ik hou. Zo blij met ze en allemaal lieve geschenkjes gehad (net een avondvierdaagse ;))! Familie en vrienden zijn in mijn optiek super belangrijk op deze dag! Bedacht me later ook wat ik wellicht anders gedaan zou hebben. Misschien toch iets meer beenspieren richting kracht trainen, samen met iemand rennen of de pacer groep volgen, toch misschien naar de 35 kilometer trainen en een betere telefoon regelen ;). Niets fundamenteels dus! Ik ben trots!!

marathon medaille marathon uitslag

 

marathon cadeaus

Startnummer ophalen!

expo sporthallen

Omdat ik wel van zekerheid hou, naast dat er een expo was en we dus mogelijk nieuwe gear konden scoren, ben ik samen met mijn vader mijn startnummer op gaan halen. Sowieso gaaf om dit soort dingen met mijn vader te doen. Ik merk trouwens dat mijn familie erg enthousiast is over mijn marathonavontuur en aanstaande zondag. Ze gaan zelfs met mij mee naar de start en hebben een route gepland om me verscheidene malen te kunnen zien. Lief heh!! Zo heb ik meer personen die me steunen en ook komen kijken ;). Ik ben dan ook erg dankbaar voor de mensen om me heen! expo nummer

Eenmaal bij de expo werd het thema van de marathon me weer helemaal helder: Superheroes! Ik was op dat moment me er goed van bewust dat ik wel erg veel tijd had besteed aan het me voorbereiden voor de run. Belangrijk natuurlijk (!!), begrijp me niet verkeerd, om deze op een zo gezond mogelijke wijze middels training, voeding en rust te kunnen lopen… Maar, ik was vergeten om de marathon ook als een leuk evenement te zien. Iets waar je van kunt genieten. Verscheidene collega’s hadden toevallig deze week het al tegen me gezegd: ‘Heb vooral veel plezier!’. Dit ga ik dan ook vanaf nu vooral doen. Tijd voor wat plezier! Dit kon gelukkig ook prima bij de expo!

superhero 2 superhero superhero 3expo mizuno foto

Ha, zoals je ziet we hebben foto’s gemaakt en laten maken waar het dan ook kon. Ik ben omgetoverd tot een soort van fairy/mrs. america/masked/catchphrase superhero… Hmm… Call me uhm… sorry, ik kan hier echt geen naam voor verzinnen, lol! Bij de Mizuno stand kreeg ik bloemen in mijn hand en een klaar voor de start. Lieve kerels. Wat me verder opviel, iets wat me dan ook echt nog nooit is overkomen en ik lachen vond… DE RIJ BIJ DE MANNEN WAS LANGER DAN BIJ DE VROUWEN!!! Ik kon gewoon doorlopen om mijn shirt op te halen, score!!

De stands bij de expo waren wel leuk om te zien, vooral met nieuwe kleding, TCS marathon gear, allerlei gadgets en schoenen. Om te scoren waren er een paar aanbiedingen van de Runners World en een aantal merken. Ik ben alleen niet echt geslaagd voor nieuwe gear. Ach, volgende keer beter! Wat wel echt geslaagd was: I had fun today! En heb mijn nummer!!expo spullen

 

Mijn proeftraining bij David Lloyd!

david lloyd proef erikWeet je nog? Dat ik samen met mijn zusje naar Buiten Adem Sportfestival ben geweest en dat we daar aan allerlei verschillende soorten sporten mee hadden gedaan. Nu had ik me bij David Lloyd ook ingeschreven voor een proeftraining aangezien ik de HIIT training lekker zwaar vond en wel benieuwd was naar verdere trainingen bij hen. Oh en verder kwam het me wel mooi uit om mijn core bij te houden voor de komende weken. Nou dit heb ik geweten… De grit strength training! Je traint 30 minuten voluit met een lichte bar met twee keer 5kg aan gewicht en nog een los gewicht van 5kg. Lachen, eigenlijk nog nooit meer dan deadlifts gedaan met een zware bar en gewicht. Maar nu mag je in deze training ook nog eens op tempo dat ding omhoog liften en allerlei andere oefeningen doen zoals squats, lunges en plyometrische oefeningen. Ik voelde op een gegeven moment mijn armen niet echt meer en burpies waren ineens veel zwaarder. Instructeur Erik was ook telkens goed op tijd met zijn aanwijzingen. I liked it!! Wist je trouwens dat David Lloyd echt superveel in huis heeft: een zwembad, sauna, stoombad, tennisbanen, squashbanen, fitnessruimte, bootcamp, hardlooplessen, spinning, yoga, bodybalance, krachtparcours en vast nog veel meer. Dankjewel Kim voor je introductie en uitleg. Ik heb me vermaakt en mijn ogen uitgekeken! Ik mag na de marathon hopelijk nog een keertje langs komen!

david lloyd proef kim

The Color Run!

color 2De Color Run, oftewel de colour run voor mijn britse vriend! Ik wilde er al heel erg graag heen, mensen ook gestalkt hiervoor, aangezien het er zo gezellig uit ziet en het de happiest 5K on the planet wordt genoemd. Dat wilde ik meemaken en natuurlijk niet missen! Alleen als ik heel eerlijk ben… Het is mijns inziens niet een echt hardloopevenement… Ik bedoel voor mensen die van hardlopen houden, hardlopers die tijden willen rennen of serieus aan hardlopen doen. Dan ben je hier niet op je plek. Wat je namelijk op de route ziet zijn al die mensen die na 500 meter gewoon gaan lopen. Ik vraag me daarbij af of ze nog een versnelling hebben gemaakt… Ook werden de regels van hardlopen niet nageleefd. Die van het rechts aanhouden als je langzamer gaat. Meer mensen die een beetje gepikeerd reageren als je ‘sorry meis’ zegt om er langs te kunnen. Dit was eigenlijk best bijzonder voor mij. Nee, dit is vooral een run voor de gezelligheid. Een festival met een beetje rennen. En gezellig was het dan ook zeker!! Ten eerste de gadgets die je kon kopen waren lachen! Wij hebben tutu’s genomen :). Ten tweede was er een opmaakstation met allerlei glitters ‘let’s shine’. Ten derde heerlijk opzwepende muziek bij zowel de start als de finish, onder begeleiding van een zangeres en dj. Dit zou trouwens een echt hardloopevenement niet misstaan! Ten vierde een leuk springkussen, waarbij je met een elastiek om je middel probeert het einde van het kussen te bereiken. Leuke spielerei! Ten vijfde waren de colours trouwens wel echt lachen hoor! Elk station liep je door een mist van kleur en zo ook door de gooi-skills van enthousiaste medewerkers werd je steeds een beetje kleurrijker. Bij de mainstage waren ook weer genoeg momenten om bijgekleurd te worden aangezien je een eigen zakje met gekleurd poeder kreeg en ook nog extra zakjes kon kopen. Als laatste is dit echt een super evenement voor alle leeftijden, zo ook voor gezinnen. Leuk! Dit alles vond ik tof. Er is helaas nog wel een ander ding… Iets wat ik wel een aandachtspunt vind. Je gaat ook niet naar de Color Run om echt heel erg gezond te eten of drinken. Toch jammer voor mij. Het dichtste wat er bij healthy food kwam was een banaan, een bakje salade (ik had de salade met kip genomen, volgens mij zaten er welgeteld 3 stukjes in) en een glaasje jus (niet vers). Je zag vele runners aan het friet, hamburgers en pizza slices… Past nog niet helemaal, in mijn perceptie, bij sport. Zoals ik al zei, het is geen evenement voor echte runners. Wel een evenement om fun te hebben! Wij hebben fun gehad!

color 5 color 4 color 3

Buiten Adem Sportfestival!

bas roosterEn buiten adem komen is dan ook zeker gelukt op deze mooie zonnige dag, verscheidene malen! Een half uur per les, waarin je telkens voluit probeert te gaan en zo ook aangemoedigd wordt door de instructeurs. Je beseft je krachtiger te zijn dan dat je dacht. Kijk, daar hou ik nou van! Het zit namelijk in mijn ogen all in the mind, maar door te ervaren kun je dat stukje perspectief nog iets groter maken en steeds meer mogelijkheden zien. Trouwens, ik heb nog nooit zoveel krachtige chicks bij elkaar gezien. Heren… jullie blijven wel erg achter als dit representatief is. Bas sister

Anyhoe, ook het mogen proeven van al die verschillende sporten op 1 dag took my breath away! Als een soort kid in the candy shop liep ik daar samen met mijn tweelingzusje. ‘Oeh wat is daar… en daar… en daar?!”. Van Power Lifting tot iemand die bizarre stunts doet op een slackline. Verder ook de hele dag begeleid door fijne beats op de mainstage. Samen met mijn zusje ben ik meer de aanwezige groepslessen gaan volgen. Vijf verschillende lessen maar liefst!

bas BRNBRN: Lachen! Moves met hele lichte gewichtjes waarin grid zit in je handen. Het was een fijne mix tussen tussen power en ritme. Je gaat vanzelf lachen. Vooral om jezelf, omdat je soms totaal de verkeerde kant op gaat ;). Vooral als er meer dan 3 combinaties zijn in een oefening… ach. Wat we vooral geleerd hebben: je kunt zoveel meer intensiteit halen door het toepassen van ‘push and pull’ bij een armbeweging. Even wat meer kracht aanbrengen. Misschien ook leuk om thuis met lichte dumbells te doen. www.xcoreworkout.com/nl/brn-workouts.html

bas hiit guysHigh Intensity Impact Training: Holy mack. Ik heb genoeg crossfit/bootcamp/powerachtige trainingen gehad afgelopen jaar, maarreh ik moest wel weer even slikken bij deze training. Wat namelijk nieuw voor mij was: een kikkersprong vooruit, daarna naar achteren shuffelen en een sprong op. Mooi plyometrisch! Ook die 180graden draai sprong is cool en heeft duidelijke impact. Oh en ook zo leuk waren de trainers die met een grote smile de meest zware trainingen voordoen, Ali en Dennis, loved it! www.davidlloyd.nl bas hiit

bas xcore 2XCORE: Ook weer trainers die lekker motiverend zijn met duimpjes omhoog en wel echt letten op veilige uitvoering, fijn! Wat zo leuk is aan de XCORE training zijn voornamelijk de attributen: een soort van staven met grid erin. Wanneer je deze heen en weer krijgt dan weet je dat je de volledige intensiteit eruit haalt. Over intensiteit, die spieren ook bovenin je buik kun je laten branden hiermee! Bovenal fun om te doen en lekker dynamische bewegen. www.xcoreworkout.com

bas bootcampBootcamp: Parcours rennen! Altijd lachen en van vandaag de eerste training met een competitief element met elkaar, waardoor je net dat kleine beetje extra geeft! (Let wel, dit is al de vierde training van vandaag en tja you can only push so far on your own). Volgens mij hadden we ook een mooie tijd neergezet. Die partnertrainingen tijdens een bootcamp zijn ook altijd lachen, over armen en benen springen of knieëntikkertje in squat houding. Spelen en trainen tegelijk, wat wil je nog meer! www.healthclubopenair.com

bas jumping 2Jumping fitness: Wat een groot feest! Dit is de training waarin we het meeste hebben mogen lachen. Waarom? Het lijkt gewoon bizar veel op dansen en tja… elke vorm van hakken levert altijd positieve associaties met vroeger op. Je zweet eigenlijk bijzonder veel, maar ondertussen voel je je licht aangezien je van de grond bent. Fun! www.jumping-fitness.nl bas jumping fitness

Wat een dag. Goed georganiseerd en eigenlijk niets meer dan lof. We hebben lol gehad, super mogen trainen en heerlijk gegeten. Ook nog een goodie bag gekregen na afloop! Hoop dat meer mensen deze ervaring ook mogen meemaken volgend jaar. Wij zijn er in ieder geval weer bij. Tot dan!

bas eten bas goody bag bas relaxen

 

 

Utregse meiden in pink: Brooks Ladiesrun Utrecht

pink ribbonJa!!! Afgelopen zondag was het weer zover, de jaarlijkse Ladiesrun (former Utregse Meidenloop)! De hele stad in pink always makes me happy (goh… zou je niet zeggen). Ik doe namelijk al een aantal jaren aan deze run mee en probeer er elk jaar weer goed girly uit te zien. Mijn outfit van dit jaar. outfitStylish, dat wel, had tijdens de run alleen wel spijt van mijn keus voor een lange broek. Het was eigenlijk best benauwd!

Goed, over de Ladiesrun zelf. Ik heb eigenlijk alleen maar lof! Dit jaar kreeg ik namelijk mijn nummer opgestuurd, handig. Kreeg ik een herinneringsmailtje of ik me wel ingeschreven had, wat attent. Prima organisatie, waarbij de standjes op het Lepelenburg er weer goed bij stonden (lang leve shoppen en afhalen pink ribbon armbandje!), leuke warming-up, prima bewegwijzering op de route en goede startvakken (kon prima een beetje vooraan komen ;)). Thihi, het was trouwens wel erg tof om met de snelste meiden de eerste 2 kilometer mee te rennen achter de motor. Rond de 4:20 min de kilometer! Ik was stiekem ook erg blij dat ik me voor de 10 km had ingeschreven: die meiden van de 5 km hadden een fikse regenbui te pakken… sorry girls. Opvallend was wel dat het wat rustiger in de stad was dan afgelopen jaren. Maybe it was the rain… Let’s hope for sunshine next year!

De race zelf… Ik was best gespannen voordat ik begon… Wel gelet op mijn voeding en rust deze week, maar had ook veel nog om te regelen voor traktaties op verjaardag en vaderdag vieren. Ben benieuwd of onrust ook invloed heeft. Ook kwam de spanning aangezien ik deze run wilde gebruiken om te kijken hoe ik in het veld lig met de andere meiden, kan ik mijn PR benaderen en kan ik een beetje meekomen met de stoere atletiek dames?? runNou, voor eventjes wel en dat was eigenlijk best tof! Ik merkte alleen dat ik niet te lang met ze mee moest gaan… for obvious reasons… Daar rende ik dan. Door de binnenstad. Het leek net alsof de weg voor mij alleen was afgezet, beetje lonely vooraan… Waar zijn alle meiden die mijn tijd rennen?! Dan kom je erachter bij de finish: je bent 18e lady geworden! Jeetje… Rond de 47 minuten, redelijk tevreden ondanks het niet rond mijn PR was. Ik heb nog even met een aantal meiden na de finish mogen spreken, waaronder de number one! Toevallig trouwens, ik complimenteerde haar op haar mooie renstijl en vroeg hoeveelste ze was geworden. Zij: ‘Ik ben eerste!’. Zo leuk, moest natuurlijk even op de foto met haar. Marjolein Frietman (UMC), zij rende 40:34 minuten over 10 kilometer… OMG! Well done!

number one!

Goed aandachtspunten voor mij om net zo snel te worden als Marjolein voor de volgende wedstrijd (…ahum) : trek luchtige kleding aan, probeer iets meer je rust te vinden om een race te rennen en hou het tempo na de eerste paar kilometers hard rennen wat meer constant. Shit… helaas was ik vergeten om haar te vragen welk advies ze voor me had… ach, next time!

Het was weer leuk!

medailles

De vriendelijke Berekuilloop

IMG_5165

Wat een heerlijke dag om te gaan rennen! De ideale weerscondities. Lees: rond de 17 graden, een licht briesje en het zonnetje achter de wolken. En op deze dag is de Berekuilloop, wat een feest!! Je kunt deze trouwens maandelijks lopen op de 2e zondag van de maand (uitgezonderd de zomerperiode). Ik ben ter voorbereiding gisteren iets eerder weg gegaan van een teamuitje (sorry meiden) om genoeg te kunnen rusten, daarnaast heb ik genoeg gezond gegeten en rustig aan gedaan. Ik ben benieuwd of mijn toename in het rennen naast nog gezondere voeding helpt met mijn snelheid. Ik verwacht namelijk een toptijd… de verwachting stijgt… easy now… hier-en-nu focus!

Waarom ik graag deze loop ren is om een aantal redenen. Ten eerste ren ik deze loop altijd met mijn vader, welke daar als een soort rockstar rondloopt. Te leuk om te zien! Hij kent namelijk de mannen die daar in hun tijd zeer (bizar) goed waren. Ook de mannen van Phoenix die het organiseren, Frits Gerlach en Frank Bottenberg. Ik heb ze beide even kort kunnen spreken vooraf. Aan Frits ook wat tips mogen vragen. berekuil1 Dit is trouwens de tweede reden waarom ik deze loop zo leuk vind: het is zo gemoedelijk en toegankelijk. Zoals ik in de titel ook aangaf, de vriendelijke Berekuilloop. Frits vertelt mij over zijn eigen PR’s, waaronder zijn jeugdkampioenschap bij de Singelloop. Je kunt je voorstellen dat dit in de jaren zestig was, aangezien hij mij verteld over zijn eerste aanraking met atletiek rond 1961. Ook vertelt hij mij zijn tijden op de 1000 meter (2.26 minuten), 800 meter (1.54 minuten) en de 10 kilometer (32 minuten). Mijn oren klapperde op dat moment. berekuil2Mijn vader en Frits schieten ook op dat moment beide in de lach met de tekst ‘Ik weet de tijden nog precies’. Ha, dit trekje heeft elke vroegere toploper dus begrijp ik! Frits was ook zo vriendelijk om mij richting de marathon het advies te geven: ‘Pas op met harde ondergrond voor blessures, wissel je training af met een bostraining‘. Erg aardig. Ik heb nog wat teksten op internet over hem opgezocht, hij organiseert deze loop al 25 jaar?!! Mooi om te lezen.

Maar nu is het tijd om te rennen! Het ging voor mij super lekker. Ik merkte het al tijden de run bij het kijken op de officiële klok: 2,5 km net onder de 11 minuten, 5 km rond de 22 minuten, 7,5 km rond de 34 minuten en uiteindelijk liep ik bij de 10 km een tijd van 45:55 minuten!! Ik heb daar niet echt bewijs voor, was nog even mijn benen onder mijn lijf aan het rennen om een PR neer te zetten. Op dat moment pak je niet je telefoon! Maar na een hoop f*, f*, f*, snel, snel runkeeper afsluiten en snel een foto nemen, kan ik je deze laten zien.berekuil4 Ik was zo blij!! Ook zo trots dat het me lukte om mijn gedachten te blijven richten op hoe tof het zou zijn om een mooie tijd neer te zetten. Lang leve focus! Ook helpt bij mij upbeat tempo muziek. Goed, gefinished met een PR!! Daarna nog het plezier gehad om mijn vader rond de 56 minuten binnen zien lopen.

Dank aan de heren van Phoenix Frits en Frank, wij hebben er weer van genoten!

Laten we lekker gaan afzien…

Misschien klinkt het wat vreemd, maar afzien lijkt mij een mooi onderwerp.  Vooral omdat ik niet de illusie heb dat het een gemakkelijke weg zal zijn naar de marathon… En de marathon rennen zelf al helemaal niet. Het mooie is dat ik op de hoogte werd gesteld van een publieke lezing die plaats zou gaan vinden met dit specifieke onderwerp. Present!

Op 20mei was deze lezing, georganiseerd vanuit Studium Generale van de Universiteit Utrecht. Los van dat het over wielrennen ging, naar aanleiding van Le Tour die in Utrecht zal gaan starten deze zomer (!), denk ik dat er genoeg overlap in afzien is in beide sporten. Zeker zoiets extreems als de tour en de marathon.

Wat een geëngageerde en gepassioneerde sprekers, bestaande uit:  prof. dr. Toine Pieters, Maarten Ducrot (leuk detail, collega psycholoog), Bert Wagendorp en prof. dr. Frank Backx. Uitgesproken uitlatingen om het publiek te prikkelen, persoonlijke ervaringen, humor en aandachtspunten om extreme prestaties aan te kunnen: ik heb genoten!

Ik heb mogen leren dat wielrennen vanaf de start gebaseerd is op sensatie over het afzien van de renners: het gehele circus eromheen. Lijden was en is belangrijk en tja… psychologisch gezien is dit niet nieuw, denk maar aan de gladiatoren. Bijzonder is wel waarom het plezier in het lijden ons zo aantrekt. Misschien interessant voor mij om later uit te zoeken… Wel mag in de wielrensport het circus verder getrokken worden in bijzondere prestaties neer te zetten, jammer alleen dat dit voornamelijk met gebruik van middelen gebeurd aldus de sprekers. Persoonlijk hou ik daar niet zo van, ik wil namelijk zoals omschreven zelf healthy sport uitoefenen. De hoeveelheid aan gebruik zegt eigenlijk wel dat het redelijk onmenselijk is om de Tour op eigen kracht te doen…

Goed, om die kracht enigszins wel aan te boren is een hoop mentale (wils)kracht essentieel naast de moed hebben om pijn te lijden. Het onderwerp neuroplasticiteit schiet me te binnen en is ook zeker van belang om de focus te verzetten. Kijken wat mijn eigen manier hierin zal zijn! Verdere psychologische onderwerpen die naar voren kwamen bestonden ook uit overtraind zijn, eetproblemen in het peleton en de ervaring van ‘zwart sneeuw’ waarbij eigenlijk een vorm van dissociatie optreed. Van belang voor mij om dit dus te voorkomen door bewust gezond te blijven handelen. Ook leuk om te leren dat voornamelijk in voorbereiding tot en tijdens de race te letten op mijn inname van koolhydraten en glucose om DOMS zoveel mogelijk te voorkomen en te kunnen blijven rennen.

Gegeven advies voor versneld herstel: neem vloeibare koolhydraten en eiwitten naast normale ritme houden. Aldus energie stapelen, rust en vochthuishouding.
Tijd om mijn inname en de verschillende opties hierin te onderzoeken!

lezing1 lezing2 lezing3 lezing4