Herstel hel…

Marathon runners - blurred motion
Marathon runners – blurred motion

De eeuwige optimist. Degene die altijd wel probeert te kijken naar het positieve. Degene die meestal een glimlach heeft op haar gezicht. Haar hand niet omdraait om iets te doen. Misschien soms zelfs misselijkmakend voor anderen… Nou, afgelopen week was dit voor mijn doen echt even minimaal! Zeker niet de eerste twee dagen na de marathon. (wel geprobeerd wanneer mijn neefje van bijna twee in de buurt was, ha!) Wat een hel. En dan overdrijf ik echt niet. Ik heb namelijk nog nooit zoveel spierpijn gehad. Elke beweging… je weet wel, de basics: lopen, zitten, liggen enz… maar dan ook echt elke beweging was vervelend. Bij die Viking run was ik bont en blauw, maar niet tijdelijk gehandicapt en afhankelijk van anderen zoals na de marathon. Natuurlijk had ik dit weer eens onderschat en een afspraak staan op maandagochtend… Zucht. Met pijn en moeite had ik mezelf klaargemaakt. Minstens 10 minuten eerder van huis gegaan om te lopen naar de bus (sneller ging het niet) en mijn tranen in bedwang gehouden. Top.

Goed, gelukkig had ik genoeg steun en werd het na de tweede dag al een hele hoop minder erg. Dikke opluchting!! Ik ging me namelijk al zorgen maken of ik niet iets stuk had gemaakt. Een verhaal zoals ik hoorde van een clubgenoot bij hockey die nu een operatie nodig heeft. Spinsels natuurlijk… alweer… De week na de marathon had ik gelukkig wel vrij genomen en doorgebracht met mijn familie in een heel fijn Landal huisje waarbij er ook een bad en infraroodcabine aanwezig was. De beschikking tot een bad na een marathon is overigens geen overbodige luxe! Ook zo blij dat we daar zaten aangezien er een zwembad op het park aanwezig was en we heerlijk hebben kunnen wandelen over de duinen. Herstellen. Dat is het belangrijkste voor deze periode. Naast het weer vertrouwen krijgen in mijn lijf.

Zo heb ik afgelopen zondag weer voor het eerst mijn renschoenen aan gedaan en ben ik samen met mijn lief een klein rondje gaan rennen. Ik zag er als een berg tegenop en wilde eigenlijk mijn renkleren niet aan doen… Raakte zelfs in tranen bij het dichtstrikken van mijn schoenen. Wat een angstreactie zeg. Zo ken ik mezelf helemaal niet. Sporten vond ik toch leuk?! Lang leve neuroplasticiteit… Ter verduidelijking: mijn brein wilde me namelijk beschermen tegen verdere pijn. Tegen dat wat ik de laatste kilometers van de marathon had gevoeld en de dagen erna. Het ging daardoor ook allerlei signalen afgeven die best heftig waren. De eerste meters voelde dan ook ongemakkelijk aan. Ik wilde dat het klaar was, ondanks dat het zo’n mooie dag was om te rennen. Sneller rennen voelde fijner (heeft minder associatie met eerder lijden), maar is niet oké voor herstel. Dit mag nu alleen nog langzaam. K*. Korte afstand rennen was ook van belang, maar natuurlijk schoot ik mijn oude patroon om geen genoegen te nemen met lichte inspanning. Wat een gevecht tegen mezelf! Ik was zo blij dat er iemand met mij mee liep en duidelijke instructies gaf aan mij. Geen zachte heelmeester, gewoon duidelijk zeggen wat we wel en niet gingen doen. Ondanks mijn bezwaren op dat moment, is dit wel wat ik echt nodig had. Dank je lief. Nu mag ik mijn eigen exposure aangaan in het nemen van gedoseerde stappen en snap ik waarom.

Dit brengt mij tot aanwezige herstelprogramma’s. Je hebt spierpijn na de marathon en hebt jezelf uitgeput. Om je lijf weer te later herstellen daar zijn geen eenduidige adviezen voor. Wat ik wel uit de verschillende berichten haal is het volgende. Probeer in ieder geval de eerste week rustig aan te doen. Misschien ook jezelf twee weken te gunnen met alleen het weer een beetje los te lopen. Doe dat loslopen in ieder geval wel een aantal dagen na de marathon, anders wordt die drempel om te gaan rennen steeds groter. Ga als alternatief lekker even zwemmen of wandelen. Zo kunnen je gewrichten weer herstellen door lichtere beweging in plaats van schokbelasting door het rennen. Ga de eerste weken dan ook niet meer dan 30 minuten rennen en doe op een rustig tempo. Probeer ervan te gaan genieten. Je herstel zal namelijk naar alle waarschijnlijkheid vier weken gaan duren… Mijn advies. Laat gewoon een keertje je runkeeper uit en loop zonder muziek. Misschien is het nu tijd om lekker meditatief te gaan rennen. Succes!

De marathon experience!

marathon olymHet was zover… D-day oftewel do-or-die-day, of misschien nog beter dagmarathon-day (ha, die laatste moest natuurlijk, jammer dat ik hier niet eerder op kwam)… 18 oktober 2015, de dag van de Amsterdam Marathon was eindelijk hier!!! Al die weken van zweten, opletten, schrijven, uitzoeken, lezen, mezelf goed voeden, zo gezond mogelijk leven, eigen angsten aangaan, afspraken even on hold zetten, proberen niet alleen maar over hardlopen te praten en ook het afwachten hoe dit alles mij zou vergaan. Met momenten van onzekerheid, zoals: Of die vermoeidheid wel normaal was. Of een blessure me misschien toch niet in de weg zou gaan staan. Of ik wel het juiste deed aangezien ik erg slank werd (dank voor de anorexia vergelijkingen jongens, lol). Of mijn lijf wel normaal zou gaan functioneren tijdens het rennen. Of die tapering weken niet net iets te lui waren. Of ik niet vals heb gespeeld om op bepaalde momenten krachttraining of hockey te doen. Of ik niet heb vals gespeeld door voor lange trainingen wit brood te eten met jam, is in algemene zin niet zo heel healthy namelijk. AHHHH… Hoe kun je jezelf plagen. Dit denken is allemaal dikke onzin natuurlijk. Wel helaas dingen die de laatste dagen door mijn hoofd schoten. Oh en het viel me trouwens ook op dat juist in de laatste weken ik steeds meer las over mensen die door blessures niet in staat waren om de marathon te gaan rennen… Goh. Fijn… Dit riep trouwens ook het gevoel op wat ik had toen ik een tiener was: ‘wat als ik nu iets kneus, dan hoef ik hem niet te rennen…’. Ha. Allemaal niet gebeurd. Ik had zelfs de avond ervoor heerlijk geslapen. De dag zelf goed kunnen ontbijten. Mijn spulletjes klaar gelegd. Ik mag heel eerlijk bekennen, bijna alles liep gesmeerd. Wat ideaal, SCORE!!!

Ik werd samen met mijn zusje door mijn ouders en zus opgehaald. Mijn zus kwam die ochtend zelfs uit Nijmegen en mocht dus zelfs eerder opstaan dan ik. Ze had haar camera mee, helemaal uitgestippeld waar ze mij zouden gaan aanmoedigen en bedacht hoe we het beste bij de start konden komen. Chill!! Vanaf de P+R Amsterdam Arena met de tram richting het Olympisch stadion. Hier begon het al een beetje echt te worden. Meerdere hardlopers in de tram. Mooi contrast met de overgebleven ADE bezoekers. Hutje mutje met z’n allen richting de start. Daar aangekomen mijn nummer opgespeld, jas uit gedaan, running bag op mijn rug en op naar de startvakken! Dag allemaal en tot straks!

marathon 1Een echt tof moment was dat wanneer je het Olympisch stadion binnen liep mensen al aan het klappen waren. Ik weet zeker dat dit niet specifiek voor mij was, maar ik pak hem gewoon zo op. Je krijgt op dat moment een soort van olympisch gevoel over je heen, zo gaaf! Op naar het startvak. Ik raakte in gesprek met een dame die al een paar marathons had gelopen. Nu had ze alleen een probleempje, haar sok was gescheurd… Ze was er nog redelijk relaxed onder (woonde trouwens bij het Vondelpark, dus kon nieuwe sokken gaan halen). Als zij al niet gespannen was, dan was er dus al helemaal geen reden voor mij om gespannen te zijn. Bij mij was er namelijk gelukkig niets vreemds. Een paar minuten wachten, wat echt een eeuwigheid leek op dat moment, nadat het startshot was gegaan. De muziek stond luid, de mannen om me heen werden onrustig en waren de laatste warming-up bewegingen aan het doen. We begonnen langzaam naar de start te bewegen. Wanneer ik de start passeerde kwam het gevoel van trots over me heen met de gedachte ‘Ik ben gewoon een marathon aan het lopen, holy f*’. Excuse le mot, maar dat besef was echt zo gaaf!

marathon de startIk heb het eerste stuk vooral mogen genieten van de route. Eerst door het Vondelpark en daarna onder het Rijksmuseum door. Dit is voor mij Amsterdam op zijn mooist een ook een beetje waarom ik de marathon van Amsterdam had gekozen naast de start en finish in het Olympisch stadion. Ook de hoeveelheid mensen die ons hier al aanmoedigde vond ik verbazingwekkend. Ik noem het trouwens ‘ons’, want het levert toch een soort van groepsgevoel op. Misschien gedeelde smart, maar we doen het toch maar even met z’n allen! Een hele hoop ‘gekken’ bij elkaar die op een vrije zondag meer dan 42 kilometer willen lopen. Ach…

De eerste kilometers gingen heerlijk. Ik was niet echt op mezelf aan het letten, maar meer met de flow mee aan het gaan. Heerlijk ontspannen en mijn ogen uit aan het kijken. Wachtend op wanneer en waar ik mijn geliefden zou gaan zien. De eerste keer was dit na een kilometer of 12. Daar stonden ze dan, zo leuk! Ik hard aan het zwaaien, aangezien het best druk was en ik ze aandachtig zag kijken op zoek naar mij. Lief! Met hierdoor een glimlach op mijn gezicht op naar het tweede gedeelte van de route.

Het stuk langs de Amstel. Ik moest denken aan een dame waarmee ik tijdens het Buiten adem sportfestival had gesproken. Die zo blij was dat ze de halve marathon van Amsterdam had gelopen, want dat rechte stuk meldde ze ‘pfftt lijkt me zo saai’. Ik was wel benieuwd of ik dat ook zo zou vinden. Ik kon echter haar gevoel niet delen en vond het eigenlijk wel ontspannen. Lekker langs het water. Niet al te moeilijk, alleen maar rechtdoor. Hier kon ik ook herinneringen ophalen van de periode dat ik samen met mijn Roeipoezen over de Amstel roeide voor een wedstrijd. En rennend langs het marathon halverwegerestaurant Klein Kalfje dacht ik aan de heerlijke lunch die ik daar had gehad tijdens een dagje sloepje varen. Mooie herinneringen. Tijdens het ophalen van herinneringen zag ik daar ineens mijn neef Koen staan samen met zijn vriendin Lydwien. Totaal niet verwacht en blij verrast! Ook een kilometer of 3 verder stond ineens mijn collegaatje Yvonne, welke een stukje met me mee rende om even te kletsen. Lachen! Deze momenten gaven me namelijk een nog sterkere drive om krachtig door te gaan lopen.

Na een kilometer of 21 merkte ik dat ik iets langzamer ging rennen. De mensen om me heen haalde me steeds wat vaker in. Maar goed er waren ook al de eerste hardlopers die langs de route aan het wandelen en strekken waren. Tja, je bent dan al bijna 2 uur achter elkaar aan het sporten… Ik nam me voor om te blijven genieten. Er kwamen mensen met leuk bedrukte t-shirts voorbij en besloot om dan maar naar mensen te gaan kijken. Pas op de 25 kilometer zou ik een gelletje nemen en misschien hielp dat wel met weer even een boost te krijgen. Ha, er was rond dit punt ook iemand die op een tekstbord had gezet ‘Smile if you’re not wearing panties’. Dit leidt heerlijk af, dank u wel meneer! Mijn gedachten plaatste ik naar de 32 kilometer. Het gelletje werkte wel redelijk, maar ik had iets anders nodig. De 32 kilometer, daar had ik op getraind, wist ik dat ik ging halen en maakte me rustig. Ondanks dat ik wel al wat ongemakken merkte. Het was eigenlijk wel een beetje koud en die bovenbenen werden steeds meer gespannen. Mijn familie leidde me gelukkig af rond de 26 kilometer. Ik wist alleen dat ik op de vraag van mijn vader naar hoe het ging niet kon zeggen dat het nog ontspannen was. Ik kon gelukkig toch niet echt antwoorden, het was te druk. Ondertussen zei ik telkens tegen mezelf iets in de trant van joh dit is niet nieuw je kan dit. Goede strategie, alleen niet meer na de 32 kilometer…

Ik geloofde in mijn training en wist zeker dat ik de marathon uit zou gaan lopen. Ik voelde me alleen een beetje goedgelovig door mee te gaan in wat mensen tegen mij zeiden ‘die laatste 10 kilometer loop je op karakter‘. Ik had dit namelijk opgepakt als dat ik op een soort van magische wijze door de mensen om me heen, de stad en de aanmoedigingen het ook op een oké tempo zou gaan lopen… Nou, mooi niet dus. Mensen vertellen je trouwens dit soort verhalen niet. Althans, ik heb ze in ieder geval niet gehoord. Die laatste 10 kilometer waren voor mij echt afzien. Die beenspieren, voornamelijk mijn quadriceps en bovenaan mijn kuitspieren, werden steeds meer gespannen. Ik zag op dit stuk ook beren van mannen gepijnigd wandelen, hun beenspieren aan het rekken en te vechten voor elke stap. Mijn strategie was op dit moment om met mezelf in onderhandeling te gaan door telkens te zeggen ‘kijken of je nog een kilometer verder kunt rennen…‘. Op een gegeven moment had ik besloten om even een korte wandeling te doen om die spieren wat minder te belasten, maar dat had eigenlijk ook geen zin. Het deed net zoveel zeer. Dan maar rennen. Nou rennen… verder strompelen zou ik het meer noemen. Ondertussen was ik vergeten dat er nog een aantal mensen naar mij kwamen kijken. Op mijn diepste punten stonden ze dan ook. Perfecte timing! Rond de 34 kilometerpunt mijn lieve bestuursgenootje Tanja met haar vriend Dennis. Zij vonden mij er nog kalm uitzien, ondanks dat ze al wisten dat ik wat langzamer ging. Zij hadden me namelijk gevolgd via de app. Rond het 36 kilometer punt zag ik mijn ouders eerst. Ik wilde ze niet bezorgd maken, dus ging weer een beetje aanzetten. vanes 2Langs mijn zussen en vriend maakte ik er nog wat mooie theatrale bewegingen bij, om het een beetje luchtig te houden. Zij zagen echt wel dat ik aan het afzien was. Maar moedigde me desalniettemin to the max aan! Had dit echt nodig, dank! Rond het 37 kilometer punt viel mijn telefoon ook nog eens uit. Oké… dan maar even geen muziek. Focus op de laatste 5 kilometer. Vechten, afleiden, focussen op de grappige groep fransen voor me, lezen van teksten van een soort van aanmoedigingsteam en tegen mezelf zeggen ‘dit is eenmalig, je mag lijden’ bracht me naar de finish. De laatste 500 meter! De hoek om met het Olympisch stadion in zicht. Zo, zo, zo, zo, zo, zo, zooooooo blij om hier weer te zijn! Rennend door de poort de mooie rode baan op. marathon finishDit is je moment dacht ik. Ik zette nog even aan om het gevoel te hebben dat ik er alles uit gehaald had. De finish over. Euforie! Met tranen natuurlijk op dat moment en een lichte hyperventilatie aanval. Het kwam ineens allemaal naar boven. Wat een beleving die marathon! Wanneer ik weer kon ademen gaf ik een high five aan de eerste wildvreemde die ik zag. Gaf ik de mannen die mij de medaille uitreikte een dikke knuffel. En ging ik op zoek naar mijn geliefden.

Het was natuurlijk even zoeken aangezien mijn telefoon het niet meer deed. Handig. Ook aangezien mijn benen niet meer wilde bewegen. Een tip voor een volgend keer (denk meer aan een halve marathon, no worries): in ieder geval 1 nummer opschrijven van de mensen die je komen ophalen. Maar zoals verwacht en met een beetje strompelen over het terrein had ik ze gevonden. Eindelijk een moment om mijn belevingen te vertellen aan de mensen waarvan ik hou. Zo blij met ze en allemaal lieve geschenkjes gehad (net een avondvierdaagse ;))! Familie en vrienden zijn in mijn optiek super belangrijk op deze dag! Bedacht me later ook wat ik wellicht anders gedaan zou hebben. Misschien toch iets meer beenspieren richting kracht trainen, samen met iemand rennen of de pacer groep volgen, toch misschien naar de 35 kilometer trainen en een betere telefoon regelen ;). Niets fundamenteels dus! Ik ben trots!!

marathon medaille marathon uitslag

 

marathon cadeaus

Thinking of you Brian, X

brian 4

Zoals je al kon lezen ren ik deze marathon niet alleen voor mezelf. Natuurlijk stond het wel op mijn ‘bucket-list’ en houd ik ervan om uitdagingen aan te gaan… En tja, mijn broer Brian hield wel van hockeyen, maar hardlopen was nou niet zijn meest favoriete sport… Ik ren deze marathon met vooral in mijn achterhoofd mijn leven ten volle te leven. Ik heb namelijk wel de kans om dit te kunnen doen en ga hier dan ook voor. Morgen zal ik de marathon gaan ervaren en zal ook zeker aan mijn broer gaan denken. Vooral zijn lust for life in de moeilijke momenten en deze proberen voor ogen te houden. Ook misschien zelfs een geintje maken om wat luchtigheid aan te brengen. We laugh in the face of danger! Ook ren ik de marathon voor een bijdrage aan de Brian Robert Foundation, welke in naam van mijn broer is opgericht. Bij het kopje ‘Een beetje over mij…’ kun je hier meer informatie over vinden. Alvast bedankt voor je interesse!

brian 2 brian 3 brian  

Startnummer ophalen!

expo sporthallen

Omdat ik wel van zekerheid hou, naast dat er een expo was en we dus mogelijk nieuwe gear konden scoren, ben ik samen met mijn vader mijn startnummer op gaan halen. Sowieso gaaf om dit soort dingen met mijn vader te doen. Ik merk trouwens dat mijn familie erg enthousiast is over mijn marathonavontuur en aanstaande zondag. Ze gaan zelfs met mij mee naar de start en hebben een route gepland om me verscheidene malen te kunnen zien. Lief heh!! Zo heb ik meer personen die me steunen en ook komen kijken ;). Ik ben dan ook erg dankbaar voor de mensen om me heen! expo nummer

Eenmaal bij de expo werd het thema van de marathon me weer helemaal helder: Superheroes! Ik was op dat moment me er goed van bewust dat ik wel erg veel tijd had besteed aan het me voorbereiden voor de run. Belangrijk natuurlijk (!!), begrijp me niet verkeerd, om deze op een zo gezond mogelijke wijze middels training, voeding en rust te kunnen lopen… Maar, ik was vergeten om de marathon ook als een leuk evenement te zien. Iets waar je van kunt genieten. Verscheidene collega’s hadden toevallig deze week het al tegen me gezegd: ‘Heb vooral veel plezier!’. Dit ga ik dan ook vanaf nu vooral doen. Tijd voor wat plezier! Dit kon gelukkig ook prima bij de expo!

superhero 2 superhero superhero 3expo mizuno foto

Ha, zoals je ziet we hebben foto’s gemaakt en laten maken waar het dan ook kon. Ik ben omgetoverd tot een soort van fairy/mrs. america/masked/catchphrase superhero… Hmm… Call me uhm… sorry, ik kan hier echt geen naam voor verzinnen, lol! Bij de Mizuno stand kreeg ik bloemen in mijn hand en een klaar voor de start. Lieve kerels. Wat me verder opviel, iets wat me dan ook echt nog nooit is overkomen en ik lachen vond… DE RIJ BIJ DE MANNEN WAS LANGER DAN BIJ DE VROUWEN!!! Ik kon gewoon doorlopen om mijn shirt op te halen, score!!

De stands bij de expo waren wel leuk om te zien, vooral met nieuwe kleding, TCS marathon gear, allerlei gadgets en schoenen. Om te scoren waren er een paar aanbiedingen van de Runners World en een aantal merken. Ik ben alleen niet echt geslaagd voor nieuwe gear. Ach, volgende keer beter! Wat wel echt geslaagd was: I had fun today! En heb mijn nummer!!expo spullen

 

Andijvie stamppot!

andijvieOh heerlijk! Weet je waar ik achter ben gekomen. Ik heb echt absoluut geen probleem met koolhydraten stapelen. Ik zal je namelijk een geheim vertellen… I absolutely love food! (hmm… misschien een leuk plan om volgend jaar me verder te ontwikkelen richting voeding… ok focus op huidige challenge) Ik heb trouwens ook helemaal geen problemen met deze tapering weken. Ik ben namelijk weer een kilo aangekomen (YES!!), eindelijk! Die 55kg vind ik toch iets te licht voor mij. Er mag trouwens nog wel wat bij. Verder merk ik dat mijn energie steeds verder toeneemt. Naast voldoende voeding probeer ik namelijk meer richting de 8 uur te slapen op een dag. Wat een feest!

Voor nu, mijn andijvie stamppot! Aardappelen bevatten naast pasta en bananen de meeste koolhydraten. De andijvie bevat niet al teveel calorieën, moet namelijk wel mezelf meeslepen tijdens het hardlopen. Andijvie bevat trouwens meer mineralen dan andere groenten. Verder voor de lekkere smaak wat spekjes, geitenkaas en worst. Mijn zusje en ik hebben genoten!

De ingrediënten voor 3 borden:andijvie voorbereiding

Een stuk of 10 middelgrote aardappelen; 250gram andijvie; een bakje met spekjes; een paar rundersaucijzen; rondje geitenkaas; bekertje amandelmelk; wat kookroom; peper en zout.

De bereiding:

– Schil de aardappelen en doe ze met wat zout in een pan met voldoende water om ze te koken;

– Ondertussen bak je de spekjes uit en laat je ze uitlekken op een keukenpapier. Snij ook alvast de geitenkaas in stukjes;

– Bak hierna in dezelfde pan de worsten op laag vuur zodat ze lekker crispy worden;

– Wanneer de aardappelen klaar zijn, giet ze af en begin maar direct met stampen! Doe tijdens het stampen 2 scheuten room  bij de aardappelen, de melk en lekker peper en zout. Wanneer al wat gladder kun de de andijvie mee stampen, vervolgens de geitenkaas en de spekjes toevoegen.

– Nu kun je lekker een bord opmaken. Nog even wat peper erover en enjoy!

andijvie stampen

Weekverslag 20…

Alweer 20 weken verder, oh my goodness! En zelfs met 20 weken training heb ik nog geen enkel idee over hoe ik die marathon zal gaan beleven. Fijn voor iemand die een voorkeur heeft voor duidelijkheid…

Goed, dan misschien maar een andere strategie: Ik kan mezelf tijdens de marathon als een object bewust gaan waarnemen en proefondervindelijk me fascineren over mijn gevoelens, gedachten en gedrag… Ha, dit zal in ieder geval de focus verschuiven naar iets meer neutraals dan te positief of te negatief… Hmm, ik zal nog wat verder over deze strategie gaan nadenken…

Was ook wel lachen trouwens deze week, wat mijn collega’s zich al gingen voorstellen. Bijvoorbeeld dat ik een soort van verwerkingsproces mee zou maken en over hoe ik dan zou reageren. Let wel, dit gaat over fases van verwerking van een trauma… Er werd zoiets geopperd in de trant van boosheid richting mezelf, zoals ‘Waarom ik?’, waarbij ik vervolgens op mezelf zou reageren met ‘Tja, dit heb je jezelf aangedaan trut’… Ze kennen me wel een beetje.

Wat ik wel heb gemerkt is dat er al een heel scala aan gevoelens de revue heeft gepasseerd deze week. Van frustratie naar brok in mijn keel tot zelfvertrouwen na een lekkere run en weer terug naar moed. Ik heb dan vandaag ook maar even gekeken naar hoe laat de start is om spanning door helderheid te verminderen. Om 09:30 begint het feest! Is wel erg vroeg met alle voorbereidingen (denk dat ik om 6uur op mag…), maar voor mij wel een toptijd om te starten. Ik heb mijn lange afstand trainingen ook ongeveer rond deze tijd gedaan.

Het moraal van het verhaal van deze week was voor mij echt wel dat ik vertrouwen mag hebben, hoe het dan ook zal gaan lopen. Waar ik wel wat aan kon doen in het hier-en-nu was mijn trainingen uitvoeren. En deze zijn ook prima gelukt! Ik voel het. Ik ben er klaar voor, helemaal!

De trainingen: dinsdag krachttrainingen, voornamelijk gericht op benen en core; woensdag 6 kilometer, gericht op snelheid door korte intervaltrainingen; donderdag 10 kilometer; zaterdag 5 kilometer; zondag 13 kilometer.

7 okt 8 okt 10 okt 11 okt

 

Fuel up!!

Ik ben met een nieuwe term in aanraking gekomen, te weten: tapering! Blijkbaar een term die slaat op de weken voor de wedstrijd waarin je voldoende rust neemt, goed eet en voldoende hydrateert. Lang leve het boek Food2Run die me hier uitleg over geeft! Ik vroeg me al af waarom mijn runners world trainingsschema zo’n sterke vermindering in kilometers had deze laatste drie weken… Het is zo weinig ineens! Ik voel dat ik energie over heb in mijn lijf. Dit is niet perse een prettig gevoel trouwens…taper-phantom-injuries Goed, ik wist natuurlijk wel dat koolhydraten stapelen voor een grote wedstrijd belangrijk is en het nemen van voldoende rust handig is om je lijf optimaal te laten herstellen. Ik ken ook de verhalen over het voldoende pasta eten. Moet daarbij trouwens denken aan het groepje van collega’s waarmee ik de Viking run heb gedaan. Was lachen de dag voor de wedstrijd, allemaal appen over wat we ‘s morgens gingen eten. Maar toch, voor mij was het nog een ik-heb-de-klok-horen-luiden-maar-maar-weet-niet-waar-de-klepel hangt verhaal… Dus een korte uitleg.

Wanneer je een marathon gaat lopen is het heel erg waarschijnlijk dat je glycogeenreserves op zullen raken. Wat trouwens beter bekend staat als het ervaren van ‘De man met de hamer’ of ‘pap in de benen’ voelen. Bijzonder eigenlijk dat ik hem niet heb mogen ontmoeten tijdens Viking run… We hebben er ruim 3,5uur over gedaan! Oeh, misschien een goed teken dat het ook niet perse hoeft! (ok focus en niet op hopen…) Anyhoe, het gaat dus om je glycogeenreserves. Om de glycogeenreserves zoveel mogelijk op te vullen is het extra van belang om in de laatste week voor de wedstrijd je trainingsvolume te laten dalen en je inname van koolhydraten in ieder geval twee dagen voor de wedstrijd te gaan stapelen. In die twee dagen ook zoveel mogelijk rauwe ongeschilde groenten te gaan eten, vezels te verminderen en fruit te vermijden (hmm… echt?!). De ochtend van de wedstrijd kies je trouwens voor snelle koolhydraten in plaats van vezelrijke voeding. Energierijk en gezond voor de run, niet zo healthy in algemene termen… Witte boterhammen met jam en honing, energiesnacks zoals winegums en kruidkoek, bananen en genoeg water. Ook raden ze cafeïne aan op alertheid te versterken. Tijdens de wedstrijd kun je de reserves ook weer opkrikken met gels, winegums en sportdrank (appelsap voor mij!). Hmm, misschien is de marathon zelf eigenlijk helemaal niet zo healthy.

Ik ben wel erg benieuwd wat er tijdens de marathon zal gaan gebeuren. Aan de voorbereiding zal het niet liggen! tapering-runner-warning

Weekverslag 19

Deze week heb ik werkelijk tegen mijn zusje gezegd ‘Ik ben er klaar mee’. Zij, heel lief, reageerde als volgt: ‘Je bedoelt je bent er klaar voor!’. Uhm, ja nou nee. Misschien een beetje van beide. Ik ben nu zo dichtbij… Ik heb al mijn zware trainingen gedaan… Ik heb mijn voeding op orde… Ik doe wat ik kan… Ik kan het bijna proeven. Nog maar twee weken. Aaargh… Al die energie… En eigenlijk merk ik nu echt moeite met het behouden van mijn geduld en het nog genieten van het moment. Niet dat ik niet ga rennen, heb deze week 6 keer (ingehouden) mogen sporten. Wel dat ik afgeleid raak door het einddoel en hierdoor meer result happy ben dan journey happy… Ik wil journey happy zijn! Nog 2 hele weken om te genieten! Het was dus deze week tijd om weer even in mijn lijf te komen. Ik werd weer geïnspireerd door woorden van anderen, zoals die van lama Matthieu Ricard (*gasp!! zo cool!!). Nu niet via TED.com, maar live tijdens het Ciran congres op 1 oktober! Toevallig toch dat dit nu precies op het juiste moment op mijn pad komt… Hij vertelde over compassie meditatie en hoe dit je veerkracht versterkt (zoek hem op! onder andere expert op empathie en compassie!). Het werd voor mij aldus tijd om compassie meditatie uit te voeren. Meer specifiek te mediteren op liefde, vriendelijkheid en warm-hartigheid. Ik heb in het weekend genoten van rust, meditatie en rennen. Het ging me toch relaxed! Ook merkte ik dat ik de behoefte had om met anderen te zijn en te rennen met anderen. Even uit mijn hoofd en gesprekken voeren over van alles. Zo blij met mijn vader en zijn hulp tijdens mijn avontuur! En blij met mijn bestuursmeiden voor de inzichten van deze week. Thanks guys! Trouwens ook leuk om naar mijn teamgenoten te kijken bij hockey. En hoewel dit misschien niet het weekend was wat ik voor ogen had. Ik ben dankbaar!

Ok, wat ik deze week heb gedaan. Op maandag gritt training bij David Lloyd. Ik had me toch tot en met donderdag spierpijn in mijn armen gehad… Aldus, goede training en blij dat mijn benen prima mee konden!! Power! Op dinsdag, woensdag, vrijdag, zaterdag en zondag hardgelopen. Aanzienlijk minder kilometers dan eerder. Het taperen is begonnen. Ik heb respectievelijk 8, 8, 6, 13 en 10 kilometer gerend.

29 september 30 september 2 oktober 3 oktober 4 oktober ciran congres matthieu ricard hockey kijken 4 oktober

Oosters inspired worteldelight!

vega klaarOndanks dat ik veel van een goed stuk vlees hou… (oh die entrecote uit een eerder recept was trouwens hemels!)… zorg ik er ook voor om in de week een paar vegetarische dagen te hebben. Ik geloof namelijk in het aanbrengen van balans, zo ook in je voeding. Ik heb hierbij het idee dat alles wat je teveel doet tot wankeling zal leiden en leef graag gericht op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Wel is het belangrijk om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen bij een maaltijd, zeker voldoende proteïne (eiwitten) bij het trainen naar mijn marathon. Dit kun je gelukkig naast vlees ook halen vanuit eieren, noten, yoghurt enz. Dus hierbij het recept voor mijn wortelschijven voor twee personen.

vega voorbereidenIngrediënten: Men neme een zakje met geraspte worteltjes van 150 gram; een stuk (2,5 cm) van de gemberwortel; 2 bosuien; 1 limoen; 1 hele chilipeper (ontpit); 1 knoflook (geperst); 50 gram rijstemeel; 4 eieren; zout en peper; koriander; een blok tempeh; griekse yoghurt; (koolzaad)olie.

 

Bereiding:

– Snij de bosuien, de gember, de koriander en de chilipeper in stukjes en doe deze in een mengbak. Voeg hiertoe de worteltjes, de geperste knoflook, de rasp van de limoen en hussel dit door elkaar. Nu voeg je twee eieren aan het mengsel en de rijstemeel toe. Even mengen en het is klaar om te bakken;

– Snij alvast de tempeh in plakken en bestrooi ze aan beide kanten met wat zout;

– Pak een bakje voor de griekse yoghurt, waarop je twee partjes limoen op legt;

– In de pan voor de tempeh doe je een laagje olie en laat deze goed warm worden, zodat je alsvega bakken het ware de tempeh en de frituurt. De plakjes zijn klaar wanneer ze mooi goudbruin zijn;

– In de pan voor de wortelmix doe je een scheutje olie en verwarm op matig vuur. Je maakt een soort platte schijven en laat deze lekker koken tot het ei gaar is. Zal ongeveer 4-6 minuten duren;

– Als laatste klop je de overige eieren even door elkaar en maak je een dunne omelet. Rol deze wanneer klaar en een beetje koeler is op en snij ze in plakjes;

– Nu ben je klaar en kun je er een mooi bord van maken! Enjoy!

vega

Mijn proeftraining bij David Lloyd!

david lloyd proef erikWeet je nog? Dat ik samen met mijn zusje naar Buiten Adem Sportfestival ben geweest en dat we daar aan allerlei verschillende soorten sporten mee hadden gedaan. Nu had ik me bij David Lloyd ook ingeschreven voor een proeftraining aangezien ik de HIIT training lekker zwaar vond en wel benieuwd was naar verdere trainingen bij hen. Oh en verder kwam het me wel mooi uit om mijn core bij te houden voor de komende weken. Nou dit heb ik geweten… De grit strength training! Je traint 30 minuten voluit met een lichte bar met twee keer 5kg aan gewicht en nog een los gewicht van 5kg. Lachen, eigenlijk nog nooit meer dan deadlifts gedaan met een zware bar en gewicht. Maar nu mag je in deze training ook nog eens op tempo dat ding omhoog liften en allerlei andere oefeningen doen zoals squats, lunges en plyometrische oefeningen. Ik voelde op een gegeven moment mijn armen niet echt meer en burpies waren ineens veel zwaarder. Instructeur Erik was ook telkens goed op tijd met zijn aanwijzingen. I liked it!! Wist je trouwens dat David Lloyd echt superveel in huis heeft: een zwembad, sauna, stoombad, tennisbanen, squashbanen, fitnessruimte, bootcamp, hardlooplessen, spinning, yoga, bodybalance, krachtparcours en vast nog veel meer. Dankjewel Kim voor je introductie en uitleg. Ik heb me vermaakt en mijn ogen uitgekeken! Ik mag na de marathon hopelijk nog een keertje langs komen!

david lloyd proef kim